دنیامو می سازم

زخمای کوچیک و بزرگ دارم
از دوست و دشمن یادگاری ها
رو قلبِ غمگینم تتو کردم:
کلکسیونِ بدبیاری ها
من سخت جونم! تو شبای سخت
گرچه تنم، به مرگ مشغوله
عقب نمی کشم از این دنیا
دنیایی که شکل یه سلوله

زخمی شو اما نا امید هرگز!
طاقت بیار و رد شو از دنیا
خسته شو اما نا امید هرگز!
یه روزی تغییر می کنه اوضاع

من اولین ترانه خونم که
به جای ساز، تفنگ تو دستاشه
من اونی ام که سخت می بازم
اونی که عشق، تموم دنیاشه
حتی میون میله های سرد
دستام یه راهِ تازه می سازه
معنی باختن رو نمی فهمم
شکست برای من یه آغازه

زخمی شو اما نا امید هرگز!
طاقت بیار و رد شو از دنیا
خسته شو اما نا امید هرگز!
یه روزی تغییر می کنه اوضاع

ترانه سرا: علی کمارجی
خواننده: فرید طباخیان
آهنگساز: سام شایگان
تنظیم: سیاوش شایگان

کاری که خیلی بهش علاقه مند بودم. این اثر رو در آرشیوم با نام “ناامید” ثبت کردم. ولی با نام “دنیامو می سازم” و در زمانی که حضور نداشتم منتشر شده. کار زیبایی شده ولی انگار در موقع رکورد و در قسمت “به جای ساز، تفنگ تو دستاشه” اون کلمه ی تفنگ با کلمه ی”گوله” عوض شده! اصلا نمی دونم چرا این اتفاق افتاده! و اصلا نمی دونم چطور یک شخص می تونه گلوله توی دستاش داشته باشه و اینکه به جای ساز یه گلوله توی دست یه ترانه خون باشه چه معنایی میده؟ واقعا هیچ معنایی نداره! و می دونید اشکال نداره… این اتفاق و تغییر بخاطر نبودن من توی اون دوره اتفاق افتاده. من فروردین 98 این کار رو نوشته بودم و احتمالا متن اثر رو همون زمان به خواننده دادم…فکر می کنم اواسط 1400 منتشر شده باشه. اطلاع ندارم به هر حال ترانه خوبیه و دوستش دارم. آهنگ از ترانه بهتر و تنظیم از آهنگ بهتر و صدای خواننده از تنظیم هم بهتر! از کانال یوتوب علی کمارجی این اثر رو گوش کنید!